Bonnie Scotland

Dag 13: een verrassende dag op Islay en Jura

Om half zes gaat de wekker: tijd om ons klaar te maken voor de ferry naar Islay. Vandaag laten we de auto bij de terminal van Kennacraig staan. Dat levert nog een kleine uitdaging op, want de parkeerterreinen zijn overvol. Uiteindelijk mogen we langs de weg parkeren. Eenmaal aan boord trakteren we onszelf op een full Scottish breakfast – een stevige basis voor de geplande whiskyproeverijen.

Dat de planning op z’n kop gaat en er bijzondere ontmoetingen volgen, kunnen we dan nog niet vermoeden.

Na aankomst op Islay pakken we de bus van Port Ellen naar Port Askaig.

Eerste tasting session bij Coal Ila

Ter hoogte van Caol Ila laten we ons afzetten, de distilleerderij ligt verscholen in een baai. Daar wacht ons een tasting van twaalf tot vijfentwintig jaar oude whisky’s. Het gros van de geproduceerde whisky verdwijnt in blends van Johnnie Walker, wij concentreren ons op de single malts. Die smaken prima, maar niet bijzonder genoeg om een fles van meer dan honderd pond aan te schaffen.

Van Port Askraig naar Feolin op Jura

We lopen verder naar Port Askaig. Het regent en dus halen we de regenhoedjes tevoorschijn die we van vrienden Nico en Stefan gekregen hebben. Laten we er in ieder geval 1 foto van delen ;-). Port Askraig bestaat uit niet veel meer dan een hotel, een postkantoor, een gebouw van de reddingsbrigade en een onbemand ferrykantoor.

In de Old Port bar van het Port Askraig Hotel regelt de eigenaar een snelle lunch, want de ferry naar Jura vertrekt om 13.10 uur. Hij loopt zelfs even voor ons naar de bemanning om te checken, of er aan de overkant een bus te krijgen is die ons naar Jura Whisky in Craighouse kan brengen. Hij komt met positief nieuws terug. De bus zou moeten aansluiten op de ferrytijden.

Maar eenmaal overgestoken blijkt de eerstvolgende bus pas om 14.20 uur te rijden. Onze distillerytour van 13.30 uur kunnen we dus wel vergeten. Telefonisch krijgen we niemand te pakken, ook geen taxicentrale. Er zit niets anders op dan geduldig te wachten, terwijl de ferry alweer op weg gaat naar Islay.

Alsnog naar Jura Whisky

Gelukkig stopt er rond 14.15 uur een minibus. We zijn de enige passagiers en de chauffeur vertelt gepassioneerd over het eilandleven. Jura blijkt grotendeels in private handen: zeven grootgrondbezitters hebben de landgoederen in bezit, waaronder een Australische hedgefondsmanager. Die heeft op zijn zuidelijke deel een luxe golfresort gecreëerd. Ook blijkt George Orwell hier zijn boek 1984 geschreven te hebben.

Bij Jura Whisky is de tour al afgelopen, maar de ontvangst is hartelijk. Door een netwerkstoring hebben ze onze telefoontjes niet ontvangen. We krijgen meteen een glas cadeau en mogen alsnog zes whisky’s kiezen om te proeven. Twee springen er voor ons uit: een op rumvaten afgerijpte variant en de Winter Edition. Beide verdwijnen in onze rugzak voor thuis. Ook mogen we nog even een blik werpen op de imposante ketels voordat de volgende private tour begint. Die is grappig genoeg voor Nederlanders die hun lot niet in handen van het lokale OV gelegd hebben, maar met een eigen minibus overgestoken zijn.

Diepe indruk

Ondertussen heeft onze buschauffeur geregeld dat een collega ons om 15.45 uur weer ophaalt voor een terugrit naar de ferry. Het landschap van Jura maakt diepe indruk. Donkergroene dennenbossen gaan over in paarse heidevelden en glooiende frisgroene heuvels met schapen. Hoog boven alles torenen drie kegelvormige bergen uit. Aan de kust glinstert het zilvergrijze water in het zonlicht, met de silhouetten van nabijgelegen eilanden erachter.

Samenspel van drank en dobbelstenen

Rond 17.00 uur zijn we terug op Islay. Onze ferry naar het vasteland vertrekt pas om 20.45 uur, dus we keren terug naar de Old Port bar. We bestellen een biertje en halen ons favoriete dobbelspel Qwixx tevoorschijn. Terwijl de dobbelstenen rollen, vult de pub zich met locals. In een rustig moment schuift de vrouw van de eigenaar bij ons aan. Ze is opgegroeid op Islay en vertelt met passie over whisky’s en het eilandleven. Als de gasten aan de bar dorstig worden, neemt ze weer plaats achter de tap en wij spelen verder.

Dan worden we aangesproken door Ross, een joviale Ier. Nieuwsgierig vraagt hij welk spel we spelen. Hij blijkt samen te reizen met Tyler, een Amerikaan uit San Francisco. Als voormalig bartender heeft Tyler veel interesse in Bunnahabhain en andere whisky’s uit deze regio. Daarom heeft hij Ross ingehuurd als gids en chauffeur. Al snel zitten we met z’n vieren te dobbelen. Wat begint als luchtig tijdverdrijf verandert in een avond vol hilariteit en serieuze gesprekken over relaties en toekomstdromen.

We bestellen fish & chips en verse coquilles, het bier vloeit rijkelijk en de tijd vliegt voorbij. Voor we het weten legt de ferry aan. Op een holletje verlaten we de bar en haasten ons aan boord. Daar vinden we elkaar opnieuw. Uiteraard komt Qwixx weer op tafel en de nieuwbakken spelers worden steeds overmoediger.

Als de ferry aanlegt, nemen we afscheid met een dikke hug. Moe en met een big smile komen we terug op de camping. De leukste belevenissen gebeuren onverwacht, je hoeft er alleen maar voor open te staan!