Paradijsje bovenop een oude vulkaan

Aan het einde van een smal grindpad, in de heuvels buiten San Venanzo, ligt een kleine boerderij waar je heerlijk kunt eten. Tom en Laura, vrienden van Mariëtte die hier in Umbrië een B&B runnen, hebben er voor de lunch gereserveerd. Mariëtte en ik (Margriet) worden er rond lunchtijd verwacht. De Fiat Panda doet het weer en voorzichtig rijden naar de top van een oude vulkaan. Daar ligt een schattig huis omringd door olijfbomen en wijngaarden. We passeren geiten, paarden en twee ezels en worden in het restaurant enthousiast ontvangen door dierenarts en restauranteigenaar Paolo. Samen met zijn moeder Sandra legt hij hier gasten in de watten met ingrediënten uit eigen tuin. Stuk voor stuk biologisch en met veel liefde verwerkt. De lunch is een middagvullend programma en dat is maar goed ook, want tussendoor even uitbuiken is geen overbodige luxe. Bovendien is het goed toeven op het gezellige terras met uitzicht op de kratervallei. Terwijl we gezellig kletsen over van alles en nog wat verschijnt het ene na het andere gerecht op tafel. We starten met verschillende antipasti waaronder gefrituurd basilicumblad, geitenkaas van verschillende leeftijden, ricotta en de lekkerste prosciutto die ik ooit geproefd heb. Daarna komen er kommen groentesoep en borden met verse pasta op tafel. Alles even lekker en uitnodigend. Terwijl we langzaam maar zeker steeds voller raken, wordt de biologische kip geserveerd met krokant gebakken aardappelpartjes. Ook verschijnt er een schaal met wild zwijn in tomatensaus. We doen ons best, maar moeten wat van deze lekkernijen laten staan om ruimte te houden voor het nagerecht. De zoete geuren uit de keuken verraden het al: een net gebakken cake, nog een beetje warm van binnen. Samen met de espresso en de huisgemaakte limoncello een ovenheerlijke afsluiting van een paradijselijke middag. Aan het einde van de middag nemen we afscheid van nonna Sandra en haar zoon Paolo en van Tom en Laura. We rijden via smalle weggetjes en schattige dorpjes terug naar Todi. Wat een waanzinnige ervaring!

Een Fiat met kuren en een dorp vol keramiek

Vanaf Rotterdam The Hague Airport vlieg je in twee uur naar Perugia. Met wind mee kan het korter, zo bewijst de piloot woensdagavond als Margriet haar dierbare vriendin Mariëtte in Umbrië gaat opzoeken. Met de gehuurde Fiat Panda vertrekken de dames naar Todi, waar Mariëtte voor twee maanden een appartement heeft gevonden.

Een ware liefdesverklaring aan Porchetta 

Regelmatig krijgen we insider tips van familie en vrienden. Een bijzonder restaurant, een recept voor lekkerbekken, een paradijselijk plekje dat je niet mag missen … we slaan ze op voor toekomstige proevereizen of vragen de tipgever om er een gastblog over te schrijven. Zo stuurde vriendin Mariëtte ons een verhaal met foto’s van dit populaire festival in Todi. Het water liep ons meteen in de mond en daarom delen we graag haar verhaal. 

Wandelen tussen de wijnranken

Wijnproeven en wandelen: het blijft een gouden combinatie. Dit weekend trokken we weer naar het ons vertrouwde Senheim aan de Moezel, waar Geerts broer AD en zijn vrouw Lena Gästehaus Lavendel runnen. Hun woning met appartementen vormt de perfecte uitvalsbasis voor wie de streek al wandelend én proevend wil ontdekken. Met een kofferbak vol wijn en een hoofd vol heerlijke herinneringen rijden we weer huiswaarts.

Blij ei

Dit weekend staat het witte goud centraal. Geert en ik zijn er dol op. Dus hebben we ons aangemeld voor de Asperges op de BBQ-workshop van het Outdoor Cooking Experience Center in Kerkwijk. We besluiten er meteen een weekend van te maken. Het vinden van een campingplek in de buurt valt nog niet mee. Uiteindelijk komen we aan de andere kant van de Waal terecht, bij boerderijcamping de Hoge Haren in Tuil. Vandaar is het zo’n 40 minuten fietsen naar Kerkwijk. We komen met de intentie om inspiratie op te doen en vertrekken uiteindelijk met de afspraak om eind mei een Green Egg op te halen voor Geert’s verjaardag. De rechtvaardiging voor deze spontane actie? De recepten van vandaag zijn het herhalen meer dan waard en daar hoort dan natuurlijk weer een apparaat bij 🙂

Terug naar de Zeeuwse kust

De eerste dagen van mei brengen we door op Walcheren. Na Terschelling blijft de zee ons trekken. Daar komt nog bij dat we sinds 2021 naar een avondje Hof aan Zee terugverlangen. We combineren een bezoek aan dit fantastische restaurant en aan een andere topper met etappe 1.2 van het Nederlands kustpad.

Eilandgeluk

Na vele winterse wandelingen door de Veluwse bossen trekken zon en zee ons weer vaker richting de kust. Zo brachten we in april een midweek door op Terschelling. Met elf vrienden streken we neer in Schipsdune, een luxe vakantiehuis in Oosterend. Terwijl het ritme vanzelf vertraagde, vulden de dagen zich met precies de juiste ingrediënten: goed gezelschap, lekker eten en gezellige spelletjes. We trokken er in wisselende samenstelling op uit en werden steevast beloond met adembenemende vergezichten, bijzondere verhalen en mooie streekproducten. In dit blog blikken we graag nog even terug.

Langs de Loire

We zijn weer onderweg naar Nederland. De auto stond – zoals een trouwe reisgenoot betaamt – geduldig op ons te wachten bij het treinstation waar we vier dagen geleden vertrokken. De laatste twintig kilometer? Zeker geen walk in the park. Maar met een strakblauwe lucht boven het hoofd, de zon op het gezicht en een lichaam dat eindelijk in het ritme zat, liep het verrassend licht. Misschien hielp het ook dat we nog nagenoten van gisteravond.

Langs de Loire

Vanochtend in Gennes begon bijna filmisch, met een klein zonnetje door de wapperende gordijnen van onze slaapkamer en alleen het geluid van ontwakende vogels. Na de uitputtingsslag van gisteren — een slopende etappe van Saint-Sulpice naar Gennes-Val-de-Loire — hadden we geen puf meer om een blog te schrijven. Vandaag zijn we na een kortere etappe op tijd in Chênehutte. Op het terras van onze B&B aan de Loire pakken we de draad weer op.

1 2 3 13