Van ganser harte

Gisteren aten we bij Herberg De Witte Gans in Dalfsen, een verjaardagscadeau voor Margriet, net als vorig jaar. Kunnen we dit dus het begin van een traditie noemen? Of alvast een oude gewoonte met de nadruk op oude 😉?

Nieuwsgierig naar de betekenis en wanneer je iets een traditie mag noemen, raadpleegden we het internet. Traditie komt van het Latijnse woord tradere, wat overleveren betekent. Het woordenboek geeft als extra uitleg: doorgeven ter bewaring, van generatie op generatie. Hm, misschien is het woord traditie dan nog iets te vroeg gekozen. Maar de emotie erachter is wel degelijk relevant: traditie geeft betekenis aan feestdagen en verbindt ons met elkaar en het verleden.

De Witte Gans

Ons verleden met De Witte Gans start met onze komst naar camping Starnbosch in Dalfsen, december 2021. Middenin coronatijd wilden we vrienden verrassen met een etentje in onze caravan. We bestelden een 4-gangen afhaalmenu van De Witte Gans. We hadden iedere vierkante centimeter van de kleine keuken nodig om alles te bereiden en uit te serveren en het resultaat smaakte naar meer. Wat waren we blij toen het restaurant in februari 2022 weer gasten mocht ontvangen. En dat de gerechten deze keer op borden de keuken uitkwamen.

Inmiddels staan we voor de tweede winter op de camping in Dalfsen, met De Witte Gans op steenworp afstand. En hoewel het Vechtdal een keur aan bijzondere restaurants heeft, was de keuze weer snel gemaakt. Want voor ons betekent eten bij De Witte Gans een avondje genieten van heerlijk eten, opgediend als kunstwerkjes. In een warme sfeer, mede dankzij de enorme open haard. En urenlang kletsen over wat ons bezighoudt, met af en toe een terugblik naar het verleden, maar vooral naar wat we nog willen doen.

Verrassingsmenu

Het BiB Gourmand menu deed ons al watertanden, maar uiteindelijk kozen we voor een 4-gangen-verrassingsmenu. Want eigenlijk is er niets leukers dan verrast worden. Terwijl je aan de hand van de vooraf ingeschonken wijnen probeert te raden welke kant het uitgaat. We zullen niet alle gerechten en wijnen verklappen, het was per slot van rekening een verrassingsmenu. Maar een paar hoogtepunten willen we graag delen.

Voor de ceviche van zeebaars, in combinatie met spaghetti van rettich, zoetzure groenten, citrusparels en een pittige paprikaolie kun je ons voortaan ’s nachts wakker maken. Met de frisse Pinot Blanc moezelwijn van Markus Molitor, Haus Klosterberg erbij.

We kregen maishoen als hoofdgerecht. Het malse vlees was zo perfect bereid, dat Geert spontaan weer van zijn kipfiletaversie af is. Maar het was de pindasaus met daaronder pastinaakpuree die hem vanochtend inspireerde om filmpjes over diverse bereidingen van pindasaus te bekijken. De bijpassende rode wijn willen we ook wel verklappen: een ecologische blend van Monastrell, Giro en Alicante Bouschet druiven van Pepe Mendoza. Soepel, sappig en een beetje kruidig.

Nationaal kaasplankje

Het Nationaal kaasplateau was precies wat de menukaart aangaf: waarom buitenlands als ze hier in Nederland zo goed gemaakt worden? De adresjes in alle windstreken van Nederland hebben we meteen genoteerd. We gaan ze allemaal verzamelen, de Mècorino van De Vreugdehoeve in Zwolle als eerste!