Langs de Loire

Etappe 2 en 3: van Saint Sulpice naar Chênehutte

Vanochtend in Gennes begon bijna filmisch, met een klein zonnetje door de wapperende gordijnen van onze slaapkamer en alleen het geluid van ontwakende vogels. Na de uitputtingsslag van gisteren — een slopende etappe van Saint-Sulpice naar Gennes-Val-de-Loire — hadden we geen puf meer om een blog te schrijven. Vandaag zijn we na een kortere etappe op tijd in Chênehutte. Op het terras van onze B&B aan de Loire pakken we de draad weer op.

Diner met verhalen bij Manoir de Jouralem

Ons vorige blog eindigde voor het diner bij Manoir De Jouralem. Daar komen we aan tafel bij 2 Britse koppels: het ene stel is dik bevriend met de eigenaren en het andere koppel is na corona naar Parijs vertrokken. Genoeg stof voor conversatie. Ondertussen smullen we van het ene lekkere gerecht na het andere. Bij de koffie onderhandelen we over het ontbijt: wij willen op tijd vertrekken, de anderen hebben nog geen plannen.  Als we om 9.00 uur in de eetzaal komen, blijkt het ontbijt al net zo smakelijk verzorgd als het diner. Enthousiast nemen we afscheid van de gastheer en de gasten.

Op karakter

Wat volgt is geen wandeling meer, maar een mentale test. Vierentwintig kilometer lang golft het landschap eindeloos door. Heuvel op, heuvel af — zonder ritme, zonder genade. Het wordt zo’n dag waarop gesprekken stoppen en alles teruggebracht is tot stappen en slokken water. De Loire zien we voornamelijk vanaf een afstandje, van bovenop een heuveltop.

Voorzieningen zijn schaars. Slechts één keer lukt het om wat proviand te scoren. We eten het op een muurtje langs de Loire, gulzig. We bewaren 2 flesjes water voor de rest van de dag. De wandeling in de brandende zon maakt echter dorstig en al snel schakelen we over op rantsoeneren.

Hemels bier

Op ons tandvlees bereiken we het appartement aan de Route de Louerre. Ruim, comfortabel — alles wat je wilt na zo’n dag. Behalve eten en drinken.

Dus Geert doet wat gedaan moet worden: op naar de Super U. Hij komt terug met grote flessen water, brood en kaasjes voor onderweg en twee ijskoude biertjes. Die eerste slok? Hemels!

Les dames Barrau

’s Avonds schuiven we aan bij restaurant les Dames Barrau, een tip van onze host én handig gelegen op de route. Praktisch en lekker — de perfecte combinatie. De gerechten zijn eenvoudig, maar raak: een pannacotta van asperges die blijft hangen, een gepocheerd ei met wortelsalade dat we thuis gaan proberen, en een klassieke afsluiter met chocolademousse.

De terugweg is misschien wel het mooiste moment van de dag. In het pikkedonker — het dorp is volledig onverlicht — lopen we onder een heldere sterrenhemel terug. Stil, moe, tevreden. Het bed wacht.

Vandaag: korter, maar niet per se makkelijker

Vandaag voelt anders. Korter, “slechts” 13,5 kilometer, maar de kuiten krijgen opnieuw weinig rust. De route slingert door het landschap met de Loire meestal op afstand — niet als metgezel, maar als een soort stille observator aan de horizon.

Gelukkig is er opnieuw een moment aan de oever. Een simpel broodje met Franse kaas, maar precies op de juiste plek. Waar het gisteren draaide om overleven, vinden we vandaag weer een ritme. De vermoeidheid is er nog steeds, maar minder dwingend en we hebben dit keer genoeg water bij ons.

Op tijd in Chênehutte

We zijn zelfs te vroeg bij onze overnachtingsplek: Maison Bord de Loire “Les Grillons”. Onze gastvrouw is nog bezig met de kamer, dus nemen wij alvast plaats waar we vanavond terugkeren: restaurant Le Carahutta.

Een cocktail verschijnt, gevolgd door een kaasplankje. Wachten wordt ineens een plezierige bezigheid. Alles wat we zien en proeven, belooft veel goeds voor vanavond.

Morgen de laatste dag van ons wandelavontuur langs de Loire. Of het naar meer smaakt? Dat vertellen we morgen!