Los met Captain Chaos

Van Kaiteriteri naar Picton via Abel Tasman

6 januari 2024 | We hebben tickets voor de watertaxi naar Torrent Bay in het Abel Tasman National Park en de mondelinge instructie dat we om 10.30 uur op het strand van Kaiteriteri worden opgehaald, tegenover een café. We hebben nog geen idee waar precies of met welke boot. Dus staan we ruim op tijd klaar, wandelschoenen aan de voeten en een kop koffie en een broodje in onze handen.

Een kwartiertje later dan gepland komt er een volle taxiboot de baai in gestoven. We passen er nog net bij. De wandelschoenen moeten uit om door het water heen aan boord te klimmen. De kapitein is druk met het aanreiken van zwemvesten en het checken van de passagierslijst. De boot zal een aantal baaien aandoen en overal groepjes mensen afzetten en oppikken. Als we eindelijk klaar zijn voor vertrek, wil het anker niet los. De kapitein gaat aan de slag met een lier, die vervolgens in het water valt. Na een heldhaftige poging van Geert om de lier op te vissen, moet er een nabijgelegen boot met een schepnet aan te pas komen. Bevrijd en met alles en iedereen aan boord, gaan we er vol gas vandoor.

Het vertraagde vertrek weerhoudt de kapitein er niet van om een tussenstop bij Split Apple Rock te maken. Het in 2-en gespleten rotsblok is een kunstwerk van Moeder Natuur. Als de boot vervolgens bij Bark Bay stopt, zijn we enigszins verbaasd. Dat is toch onze eindbestemming voor vandaag en verder weg dan Torrent Bay? Het lijkt erop dat we aan boord zitten bij Captain Chaos. Ons aanbod om de wandeling andersom te lopen, slaat hij af. Hij vaart liever een stukje terug. Dat betekent meer vertraging en minder wandeltijd, want om 2.15 uur moeten we in Bark Bay klaarstaan voor de terugvaart. Het is niet anders.

Ondanks een zorgvuldige voorbereiding blijken we 1 ding vergeten te hebben, namelijk een handdoek. De taxiboot gaat voor de kust voor anker, dus we staan met natte voeten op het strand, klaar voor de hike maar niet voor onze wandelschoenen. Met een trui lukt het alsnog om onze voeten te drogen. Margriet moet zich sowieso drooglopen, want door het opspattende zeewater is ze aan de linkerkant doorweekt geraakt.

We lopen in ruim 2 uur van Torrent Bay naar Bark Bay en volgen de kustlijn op flinke hoogte. Het is een fantastische wandeling door dichte, subtropische begroeiing in alle tinten groen. Af en toe krijgen we zicht op helblauwe baaitjes en goudgele stranden. Soms zien we zelfs een kiwi lopen. Maar de frequentie haalt het niet bij het aantal wandelaars op onze route. Het ‘hello’ klinkt iedere keer net even anders en verraadt de diversiteit aan nationaliteiten in dit prachtige park.

Het park dankt zijn naam aan de Nederlandse ontdekkingsreiziger Abel Tasman, die het eiland als onherbergzaam kwalificeerde en daarom afzag van kolonisatie. Iets waar James Cook een eeuw later wel been in zag, toen hij met zijn schip Endeavour in 1769 bij het Noordereiland aankwam. Gelukkig voor ons Dutchies is het eiland vandaag de dag goed toegankelijk, we hadden deze prachtige tocht niet willen missen.

Ook op de terugweg maakt de watertaxi een kleine detour, dit keer langs zonnende zeehonden. Met nog 3 uur reistijd voor de boeg, stappen we meteen van de boot in de auto. In de havenplaats Picton worden we allerhartelijkst ontvangen door Tracee, onze gastvrouw van de Top of the Town B&B. Voordat we gaan eten reorganiseren we onze bagage, want vanaf morgen zijn we autoloos. Alle etenswaar en keukenspullen gaan naar Tracee, die hebben we niet meer nodig. Alleen de flessen wijn houden we zelf. En de laatste 2 kaasjes.

Seamus Irish Bar in Picton

Fris gedoucht lopen we naar de Seamus Irish Bar bij de marina. We genieten van een supermalse steak en een stoofpotje en spoelen alles ruimschoots weg met Pinot Noir uit de nabijgelegen Marlborough regio. Door de live muziek en de gezellige drukte lopen we uiteindelijk later dan gepland terug naar onze kamer. Wat een perfecte avond om ons verblijf op het Zuidereiland mee af te sluiten!