Bonnie Scotland

Dag 15: art cuisine & art nouveau in Glasgow

Voordat de wekker om 8 uur gaat zijn we al wakker. Niet van de midges gelukkig, die hebben we met de ventilator verdreven. Het zonnetje schijnt over het meer en we hebben zin om de stad in te gaan. Het dichtstbijzijnde treinstation ligt in Balloch, op een half uurtje rijden van de camping. Daar pakken we de trein naar Glasgow Central. Zodra we het station uitstappen, worden we opgenomen in de energie van de stad. Even wennen en dan gewoon meebewegen.

Om 12 uur hebben we een reservering bij The Buttery, één van de oudste en meest geliefde restaurants van Glasgow. Het staat het bekend om zijn klassieke Schotse keuken met een moderne twist. De naam verwijst naar een oud Schots woord voor voorraadkamer. In het door Schotse ruiten, donker hout en Royal Albert serviezen gedomineerde restaurant komen traditie, gastvrijheid en verfijning samen.

Hop-on-hop-off

We hebben tickets voor de hop-on hop-off bus, die ons via de rode route bijna voor de deur van het restaurant afzet. De live gids doorspekt zijn verhalen met de nodige Schotse humor en wij genieten van het afwisselende stadsbeeld én het zonnetje.

Lunch bij The Buttery

Zodra we rond het middaguur uit de hoho-bus stappen, begint het te regenen. Onze blauwe smurfcapes komen uit de tas en zo lopen we richting het restaurant. Binnen wacht ons een chique inrichting en onberispelijk gekleed personeel. Onze plastic regencapes worden discreet opgehangen naast jassen van tweed en cashmere. We krijgen een tafeltje midden in het restaurant en raken niet uitgekeken op het interieur.

Geert kiest als voorgerecht een tartaar van gedroogd en gezouten wild hertenvlees met kappertjes, augurkjes, krokante eidooier, emulsie van gerookte rode peper en een cracker met rozemarijn. Margriet gaat voor de gestoofde runderborst met BBQ-glazuur, hazelnootkruimel, duxelles van wilde paddenstoelen, sjalottenringen en dragonjus.

Geert is in een hertige stemming. Dus als hoofdgerecht kiest hij hertenrug met Macsween haggis, gestoofde raap, aardappelpuree, geblakerde broccoli en een jus van whisky en zilveruitjes. Margriet gaat over op vis en wel de met miso en esdoorn geglazuurde koolvisfilet met een kruim van uien en dukkah (midden-oosterse mix van noten, zaden en specerijen), kort gebakken groenten en aardappelen en spicy velouté van zoete aardappel en kokos.

Met een flesje Primitivo erbij smullen we van de klassieke ingrediënten, verfijnd met Aziatische spices. We sluiten af met een kaasplankje en een tiramisu met whisky. Weer een mooi voorbeeld van een twist op basis van lokale producten. Rozig van het eten en de wijn zoeken we de bushalte weer op.

Op bezoek bij Mackintosh

Dit keer stappen we uit bij de universiteit van Glasgow. Daar tegenover staat een replica van het Mackintosh House. Dit is het voormalige woonhuis van architect, ontwerper en kunstenaar Charles Rennie Mackintosh en zijn vrouw Margaret Macdonald, eveneens een invloedrijke kunstenares. Tijdens een 1-daagse cursus kunstgeschiedenis bij de Vrije Universiteit dit voorjaar maakten we kennis met het werk van dit creatieve duo, die design en architectuur in Schotland blijvend beïnvloedden.

Mackintosh wordt gezien als de belangrijkste vertegenwoordiger van de Glasgow School. Zijn werk combineerde strakke lijnen en geometrische vormen met elegante florale motieven.

Een leuke anekdote die de bewaker ons vertelt: Mackintosh liet vaak meubels maken voor klanten en als ze geslaagd waren, bestelde hij een tweede exemplaar om te pronken in zijn eigen huis. Maar die stonden alleen in de kamers waar gasten kwamen – de keuken bleef kaal en ongezellig, het domein van de servants.

Meer kunst

Een andere vorm van creativiteit zijn de vele muurschilderingen in Glasgow. Tijdens ons rondje met de hoho-bus komen we verschillende exemplaren tegen. We eindigen onze verkenning van Glasgow met een drankje bij de Willow Tearooms, het interieur ook door Mackintosh ontworpen. Op zijn iconische stoelen geven we ons over aan de verleidingen van een vitrine vol gebak.

Muziek of moeheid?

Tegen zessen zijn we terug bij Glasgow Central Station en twijfelen we: op zoek naar een pub met live muziek of terug naar de trein? We passeren een karaokebar met een schel zingende dame en ernaast gelegen pubs dreunt luide muziek, vermengd met even luide stemmen van hun bezoekers. Voor echte folklore moeten we nog een half uurtje wandelen. De moeheid wint het van de nieuwsgierigheid. De trein wacht en er komen ongetwijfeld nog meer gelegenheden om de Schotse pubcultuur te beleven.