Rainy days in the Lake District

Dag 25: the Coniston Coppermines trail

Om 9.00 uur staan we bij de garage in Coniston. De eigenaar van The Ship pub had ons al gewaarschuwd, ze hebben een wachtlijst en dat verkleint de kans op een spoedige reparatie. Hij heeft helaas gelijk, de garage kan ons niet helpen. We krijgen een aantal telefoonnummers van garages in de regio en bellen rond. Bijna overal hetzelfde: sorry, geen tijd. Dan hebben we beet, een mobiele monteur wil ons wel helpen en komt zelfs naar de camping. Er moet alleen wel een dynamo beschikbaar zijn. Hij belooft ons rond te bellen en wij besluiten een uitdagende wandeling te maken om onze zinnen te verzetten. Als we de auto naar een parkeerterrein willen rijden, gebeurt waar we al bang voor waren. De accu is niet opgeladen en de motor start niet meer.

We moeten de auto voor de garage op een privéparkeerplaats laten staan en leggen een briefje achter de voorruit” Sorry, no battery, not able to move it, repair later today“. Dan gaan we op pad, de uitdagingen die ons te wachten staan enigszins onderschattend.

Regenjassen en waterdichte schoenen

Het pad begint op nog geen 100 meter van de garage en loopt langs de uitlopers van een waterval omhoog. Het begint te regenen, dus de ouderwetse regenjassen – een erfenis van Margriet’s ouders – gaan aan. Door de vele regen lijkt het pad inmiddels ook een stromend beekje en we zijn blij met onze waterdichte wandelschoenen. We worden beloond met mooie uitzichten over het dal.

De tocht wordt grimmiger

Naarmate we hoger komen nemen regen en wind in heftigheid toe. We zijn niet van suiker, dus we zetten door. De watervallen in de verte lokken ons steeds verder en hoger. Ondertussen passeren we steengroeves en schachten van de oude kopermijnen. Tegenwoordig wordt het vulkanische gesteente voor dakbedekking en stenen vloeren gebruikt. Terwijl windvlagen ons af en toe dwingen om letterlijk te buigen, bereiken we het hoogste punt van de route.

We zien prachtige watervallen en het meer waar onze laatste afdaling zal beginnen. Ondertussen belt Geert de halve wereld om een dynamo te regelen. In heel Engeland blijkt het type dat wij nodig hebben niet verkrijgbaar. Dus regelt onze Jeep-specialist Jordy een dynamo in Nederland, die zoon Mark vervolgens ophaalt In Bunschoten.

Opgeven is geen optie

Bij het meer met de naam Levens Water moeten we een dam in een beek oversteken. De beek is echter veranderd in een snelstromende, kolkende watermassa die vlak na de dam enkele meters naar beneden stort. Het kolkende water trotseren lijkt gekkenwerk. Dus besluiten we een alternatieve route te zoeken. Op ons routekaartje zien we een stippellijn die langs de andere zijde van de zojuist beklommen rots loopt. Terug langs dezelfde kant trekt ons niet, want daar komen we net met de nodige moeite vandaan. Lager de snelstromende beek met watervallen oversteken is ook geen optie.

Als we het vage pad langs de andere kant volgen, blijkt dat niet veel beter. We hebben inmiddels geen bereik en moeten op zicht een pad ontdekken. Regen en wind slaan om onze oren en de lange regenjassen die eerst zo praktisch leken, zijn nu ware windvangers. Ze zitten in de weg als we soms diep moeten stappen van rots naar rots.

Een deel van de steile helling bestaat uit kleine stenen, bijna grind. Het lijkt onze tocht te vergemakkelijken, maar eenmaal erop merken we hoe makkelijk je kunt uitglijden. Voetje voor voetje schuifelen we verder, in elkaar duikend als de wind ons uit balans dreigt te halen. Het pad lijkt eindeloos en de moed zakt vooral Margriet in de schoenen. Als we eindelijk een bruggetje over de beek ontwaren, krijgen we weer hoop. Het maakt de laatste tientallen meters er fysiek niet gemakkelijker op, maar we hebben een stip op de horizon.

Op naar een warme pub

We zijn inmiddels van top tot teen doorweekt en koud. Niets blijkt meer waterdicht. Het pad na de brug is een oud mijnwerkerspad dat tegenwoordig gebruikt wordt voor de steengroeves. Ernaast loopt nog steeds de woeste beek met watervallen, de kracht wordt gebruikt om energie op te wekken. We haasten ons met stramme spieren zo snel mogelijk naar beneden.

Daar komen we middenin Coniston terecht, bij de Yewdale Inn. We bestellen twee flinke glazen rode wijn en kommen soep met sandwiches. Ondertussen proberen we een koerier te regelen. Vier paar glazen wijn en een pizza verder zijn we er nog steeds niet in geslaagd om transport te regelen dat met zekerheid de dynamo een dag later aflevert. Dus besluiten we dat Geert dan maar voor koerier moet spelen. We boeken tickets voor een treinreis van Windermere naar Manchester Airport en vluchten van Manchester naar Amsterdam en terug. Mark zal met de dynamo op Schiphol klaarstaan.

Uitgeput naar bed

Doodmoe van de uitdagende tocht en al het geregel komen we om 19.00 uur bij de caravan terug. De regen komt nog steeds met bakken naar beneden en dat zal de hele nacht zo doorgaan. Het zorgt voor een onrustige nacht, zeker als er af en toe eikels uit de boom boven ons vallen, die met een harde knal op het dak landen.

2 comments