Along the Coast Road

Deel 3 Belfast trip: zondag 1 februari 2026

Het is nog donker als we opstaan. Na een snel ontbijt haasten we ons naar het stadscentrum. Daar wacht de tourbus die ons vandaag naar onder andere de Giant’s Causeway zal brengen. Zodra we vertrokken zijn, begint gids Troy te praten. En dat houdt niet meer op tot we de laatste stop gehad hebben. Wetenswaardigheden over de omgeving wisselt hij moeiteloos af met persoonlijke verhalen en droge grappen. Waar je vandaan komt of wat voor werk je doet, bepaalt hoe je wordt aangesproken. Wij zijn de “Dutchies” en -althans volgens Troy – afstammelingen van Wee Willy. Dit was de bijnaam voor koning Willem III vanwege zijn kleine postuur.

Carrickfergus Castle

We volgen de prachtige kustweg naar het noorden. De eerste stop is bijCarrickfergus Castle, dat al sinds i1177 in het gelijknamige stadje staat. Het robuuste kasteel – of wat ervan over is – torent uit boven de haven. Ervoor staat een standbeeld van Willem III, dat – met wat fantasie – zomaar als inspiratiebron voor Jack Sparrow uit Pirates of the Caribbean kan hebben gediend. Hier kwam Willem III aan land voor de Slag aan de Boyne (zie ook deel 2 van deze blokreeks over Belfast). Bij het kasteel staat een foodtruck met heerlijke koffie, dus we laten de binnenkant van het kasteel voor wat het is.

Carrick-a-Rede Rope Bridge

Daarna rijden we over de Antrim Coast Road door naar de Carrick-a-Rede Rope Bridge. Deze hangbrug is in 1755 gebouwd door zalmvissers tegenwoordig een trekpleister voor toeristen. Wij bewonderen hem van een afstand, want de volgende stop lonkt al. De kustweg is één van de meest scenic drives ter wereld. Op een mooie dag kun je dolfijnen zien en de kust van Schotland. Helaas is de overkant door de grijze lucht vol regen niet te zien. En ook dolfijnen hebben een beter plekje opgezocht.

Dark Hedges

Bij Hedges Hotel is het tijd voor een typisch zondagse lunch: de carvery. Onze borden worden volgeschept met gebraden vlees, aardappelpuree, Yorkshire pudding, verschillende groenten en een royale lepel jus. Na het vroege ontbijt hebben we flinke trek, maar zelfs wij krijgen de borden niet leeg. Lekker? Absoluut. Te veel? Zonder twijfel.

Fans van Game of Thrones kunnen in het hotel hun hart ophalen. Het heeft een giftshop vol souvenirs die herinneren aan de vlakbij het hotel gelegen Dark Hedges. Deze laan is in de serie gebruikt voor de King’s Road. Hij is tegenwoordig alleen nog te bewandelen, omdat de vele auto’s met toeristen de oude bomen geen goed deden.

Wij hebben geen enkele aflevering gezien, maar kunnen het toch niet laten om een selfie te maken op deze voor velen magische plek.

Dunluce Castle

We vervolgen onze weg richting het 13-eeuwse Dunluce Castle. Het weer is inmiddels aardig opgeknapt en in de zon lijken de ruïnes bijna te gloeien tegen de kliffen. We speuren de horizon af, hopend een glimp op te vangen van de Mull of Kintyre-vuurtoren die we vorig jaar in Schotland bezochten. Het lukt niet, maar de vage contouren van land in de verte roepen meteen warme herinneringen op aan onze huwelijksreis. Wat bijzonder om nu vanaf de andere kant van de zee terug te kijken.

Giant’s Causeway

Als laatste stop komen we aan bij de Giant’s Causeway, UNESCO erfgoed. Vanaf het bezoekerscentrum wandelen we richting de natuurlijk gevormde dam van zo’n 40.000 zeskantige basaltblokken. Volgens de legende is de in zee aflopende dam door de reus Finn McCool aangelegd toen hij wilde oversteken naar naar Schotland om er een meisje te halen. Voor wie minder gevoelig is voor mythes, is er een nuchtere verklaring: eeuwenoude vulkanische uitbarstingen. Maar dan heeft Moeder Natuur wel uitzonderlijk haar best gedaan om er een bijna perfecte, natuurlijke trap naar de zee van te maken.

We klauteren over de stenen tot vlakbij de zee wiens golven met regelmaat op de stenen beuken. Verlicht door de zon heeft dit stuk kust een sprookjesachtige uitstraling.

Terug in Belfast

Terwijl de zon langzaam zakt, rijden we terug richting Belfast. Troy heeft zijn microfoon inmiddels uitgezet en de bus vult zich met zacht geroezemoes. We benutten de rust om alvast aan dit blog te werken.

Eenmaal terug in Belfast pakken we de bus naar het hotel. Even relaxen en daarna door naar restaurant Pickle & Smoke. Helaas vergissen we ons in de looproute, is de weg lastiger te vinden dan gedacht en moeten we uiteindelijk een Über regelen om ons te brengen. Als we 40 minuten te laat aankomen, is de keuken dicht, net als bij veel andere restaurants in de buurt. We zoeken ons heil bij een Thais restaurant, want daaraan kan je toch niet veel verprutsen? Nou wel dus. Het eten is zo middelmatig dat we al gauw weer buiten staan. Terug naar het hotel om ook dit blog online te zetten. Want ook dit was weer een dag vol hoogtepunten!