To the Peace Walls of Belfast

deel 2 Belfast trip: zaterdag 31 januari 2026

Vandaag nemen we de hop-on-hop-off bus die pal voor ons hotel vertrekt. Een leuke en vooral ook droge manier om meer van Belfast te zien, terwijl we koers zetten naar onze afspraak van 13 uur. Vandaag staat namelijk in het teken van “The Troubles”. Dit politieke conflict heeft al meer dan 30 jaar een flinke impact op het leven in deze stad. We gaan met twee gidsen beide zijden van de Peace Walls verkennen. Deze fysieke afscheidingsmuren en hekken werden vanaf 1969 tijdens “The Troubles” gebouwd, om protestantse (voornamelijk Loyalisten) en katholieke (voornamelijk Republikeinen) wijken te scheiden.

Political tour

Vlakbij Divis Tower stappen we uit de bus. Hier ontmoeten we Paul, onze Repubikeinse gids voor de Politcal Tour van Yellow Umbrella Tours. Hij neemt ons als ex-politieke gevangene mee over de beruchte Falls Road. Overal zien we muurschilderingen en fotowanden die de wens ondersteunen om deel uit te maken van een verenigde Ierse Republiek. Maar ze vertellen ook het verhaal van onderdrukking, discriminatie en geweld. De Republikeinse gemeenschap is overwegend katholiek maar, zo benadrukt Paul, niet iedere katholiek is automatisch Republikein. Net zoals niet iedere protestant een Loyalist is.

We staan stil bij de memorials die de namen en gezichten dragen van de mensen die het conflict niet overleefden. Paul groeide op in deze buurt en deelt zijn persoonlijke ervaringen en kijk op het conflict. Na anderhalf uur is het tijd om ons over te dragen aan Allan, de gids met een Loyalistische achtergrond en kijk op het conflict. Diep onder de indruk van zijn verhalen nemen we afscheid van Paul. Best lastig om over te schakelen naar ‘het andere verhaal’. Zeker op de plek van de overdracht: een poort die iedere avond om 22 uur nog dichtgaat.

Ook Allan neemt ons mee langs een indrukwekkende hoeveelheid memorials en muurschilderingen. Hier wisselen verhalen van historische veldslagen zich af met foto’s van bloedbaden door IRA-aanslagen. Shankill Road is het hart van de Loyalistische gemeenschap die trouw wil blijven aan het Verenigd Koninkrijk.

Overal zien we clubgebouwen van marsorkesten. Parades zijn diep geworteld in de Ulster Protestantse gemeenschap. Ze ondersteunen de herdenking van historische gebeurtenissen. Zo herinnert de Oranjemars aan de dag waarop koning Jacobus II van Engeland werd verslagen door Willem III van Oranje Nassau in de Slag aan de Boyne. Willem was een protestant en mede daarom nam hij deel aan verschillende oorlogen tegen de machtige katholieke koning Lodewijk XIV van Frankrijk, in coalitie met de protestantse en katholieke machten van Europa. Veel protestanten riepen hem uit tot een voorvechter van hun geloof. Grotendeels vanwege deze reputatie was Willem in staat om de Britse kronen te nemen, toen velen vreesden dat het katholicisme zou herleven onder Jacobus.

De marsen hebben ook een politieke lading, net als alles hier. Maar volgens Paul houdt muziek maken ook veel jongeren bezig, iets dat zeker in coronatijd van grote waarde was. Als ex-politieke-gevangene helpt hij jonge delinquenten om hun leven anders in te richten. En daar raken de verhalen van Paul en Allan elkaar. Dertig jaar geweld heeft niets opgelost, het moet anders, maar hoe? Er is een vredesakkoord, maar de weg naar stabiliteit en wederzijdse acceptatie is nog lang. Met volle hoofden en zware jassen van de regen nemen we afscheid. Tijd om de bus naar het centrum te pakken en op te warmen in de Common Market.

Common Market en Whites Tavern

Onze eerste stop is de Common Market, een overdekte foodhal vol geuren en stemmen. Met een biertje en tortilla’s op tafel warmen we langzaam op. Van de flinke wandeling hebben we trek gekregen. Maar een restaurant vinden blijkt lastiger dan gedacht. Bijna alles zit vol tot 21 uur. We reserveren uiteindelijk een tafel in The Great Room van het Merchant Hotel om 20.45 uur.

We doden de tijd tot het diner zoals dat in Belfast hoort: met bier en live muziek in de pub. In de Whites Tavern wisselen muzikanten elkaar af met populaire covers als grote gemeenschappelijke deler. Mensen dansen en lachen en in de gemoedelijke sfeer glijdt de zwaarte van het middagprogramma langzaam van ons af.

The Great Room

De grote hal met het restaurant is net zo indrukwekkend als de buitenzijde van het Merchant Hotel. Onder een enorme kroonluchter nemen we plaats op een Chesterfield-bank. Als voorgerecht bestellen we tartaar en pâté van hert, voor het hoofdgerecht kiezen we zeeduivel en hertenbiefstuk. We sluiten af met een kaasplankje en een stuk honingtaart. Het smaakt allemaal goed, maar de Victoriaanse ambiance is wat ons betreft net iets indrukwekkender dan de gerechten.