Bonnie Scotland
camping en glamping . historie . kastelen . restaurant . SchotlandDag 10: van staatsrituelen naar kasteeldiner
Na vijf dagen op North Ledaig Caravan Park pakken Binnenlandse en Buitenlandse Zaken de boel weer op. Langs smalle Schotse weggetjes, met serieuze kermisattracties als tegenliggers, komen we bij de nieuwe camping in Tarbert aan. ‘s Avonds belanden we in een kasteel en laten we ons verwennen in Downton Abbey-stijl.
Nog een laatste ontbijtje met de smoked Cheese of Mull en de chutney van Gästehaus Lavendel. Dan is het tijd om ons paleisje vertrekklaar te maken. En zoals altijd verloopt dit volgens vaste rituelen: Margriet, minister van Binnenlandse Zaken, zorgt dat de caravan binnen op orde is terwijl Geert, minister van Buitenlandse Zaken, zich ontfermt over alles wat er aan de buitenzijde moet gebeuren.
Na een laatste snelle douche kunnen we aankoppelen. Onze caravan krijgt bewonderende blikken van de Engelse buurmannen. Vooral wanneer de pootjes zich met één druk op de knop automatisch intrekken. “Fancy caravan!” horen we ze mompelen. Geert gaat onverstoorbaar alleen verder tot het onderdeel dat we altijd samen doen: checken of de koppeling écht goed vastzit. Een gewoonte die door schade en schande ontstaan is.
Over smalle weggetjes
De route voert ons dwars door Oban, door charmante maar niet al te brede eenrichtingsstraatjes. Daarna wordt het landschap heuvelachtiger, de weg bochtiger… en vooral smaller. Midden in een krappe bocht staan we oog in oog met een halve kermis: een karavaan aan vrachtwagens met kermisattracties die duidelijk haast hebben. Met wat passen, meten en ingehouden adem lukt het net om elkaar te passeren.
De nieuwe camping, Tarbert Holiday Park, blijkt een terrasvormige camping die niet echt druk bezet is. Te voet verkennen we de boel en zoeken het gunstigste plekje uit en installeren onszelf. Aan het einde van de middag verruilen we ons paleisje voor een echt kasteel, het Stonefield Castle.
Dineren in Stonefield Castle
De aankomst is indrukwekkend: als na een lange oprijlaan het kasteel opdoemt, lijkt het alsof we zo een aflevering van Downton Abbey binnenrijden. Binnen is alles nog heerlijk authentiek: donker hout, krakende vloeren en grandeur uit vervlogen tijden.
De eetzaal is ronduit geweldig: midden in de tuin, bovenaan de baai van Tarbert met uitzicht op de woeste zee. Een prachtige plek. Na een prima maaltijd – met kaas en een portje toe – rijden we tevreden weg. Margriet houdt haar souvenir stevig vast: een pepermolen gesneden uit hout van een boom uit de kasteeltuin, een ingenieus maalwerk bovenop.
Geef een reactie