Een cadeau waar de vonken vanaf vliegen!
UncategorizedWorkshop keukenmes smeden
Koken en lekker eten lopen als een rode draad door onze vrije tijd heen. Een zelfgemaakte maaltijd delen met vrienden en familie is het leukste wat er is. Dat Geert bij het koken graag apparaten met een stekker gebruikt, is inmiddels een running gag. Maar al die elektrische apparaten ten spijt, een zichzelf respecterende kok heeft zijn of haar eigen mes voor het ouderwetse snij- en hakwerk. Daarom had de familie als huwelijkscadeau een leuk plannetje gesmeed: laat Geert en Margriet hun eigen koksmes maken. Afgelopen zaterdag was het zover.
Met beschermingsmiddelen op zak vertrokken we om half negen naar het Smederij Atelier in Alkmaar. Daar stond smid en docent Dave al op ons te wachten. Na een zeer uitgebreide uitleg en flink wat veiligheidsinstructies werd het tijd om onze veiligheidsbrillen op te zetten en vuurvaste handschoenen aan te trekken. De gasovens gingen aan en het roestvast gevouwen staal op lange staven werd uitgedeeld.
Fire & hammer time!
We begonnen met het maken van de ronding aan de snijkant van het mes. Een flinke uitdaging, zeker als je niet dagelijks een hamer hanteert. Al na een paar slagen loopt de temperatuur van het staal snel terug, van geeloranje tot wederom de donkergrijze uitgangskleur. Met de nog steeds hete punt – zo’n 700 graden Celsius – naar beneden steek je van het aambeeld naar de oven over en begint het hele proces van verwarmen, plaatsen en slaan opnieuw.
Af en toe werd dit ritme onderbroken voor een korte pauze met uitleg over de volgende stappen. Dave liep voortdurend rond om aanwijzingen te geven en soms met een paar enorme mokerslagen een handje te helpen. Een extra zetje waar Margriet dankbaar gebruik van maakte, want allemachtig … zo’n mes vormt zich niet vanzelf.
Food for muscles
Gelukkig konden de vermoeide spieren tijdens een heerlijke BBQ-lunch, geserveerd vanuit de Pittmasters buitenkeuken op het terrein, even tot rust komen. Dit keer geen food for thought maar food for muscles.
The finishing touch
Met de vorm en de snede grotendeels op orde, werd het tijd voor de laatste afwerking. Het staal moest gehard worden. Dit keer staken we het mes in wording oranjegloeiend in een oliebad. Om het vervolgens nog een laatste keer te verwarmen tot ruim 800 graden en daarna te laten afkoelen voor de slijperij.
Het heft in eigen hand
Hoogste tijd om met het heft aan de slag te gaan. Daarvoor mochten we kiezen: onbehandeld hout of met vloeibaar kunststof veredeld hout in verschillende varianten en kleurtjes. Natuurlijk gingen we voor het laatste. Zo’n bijzonder mes verdient een bijzonder heft. We tekenden de gewenste contouren op het hout af en stapten met oordoppen en mondkapjes op de schuurband af. Voorzichtig, de vingers ingetrokken, begonnen we te frezen, maar al snel nam het zelfvertrouwen toe. Na deze spoedcursus houtbewerking konden mes en heft verlijmd worden. Met trots namen we het geslepen en gepolijste mes in ontvangst.
Trots aan de keukenwand
Na een laatste foto van alle gemaakte messen op een rij, stapten we moe maar super voldaan de auto in. Wat was het een bijzondere dag, dankzij Dave en zijn team. De messen hangen intussen trots tussen de standaardmessen in onze keuken. Een geweldige herinnering aan ons huwelijk en een uitnodiging om nog vele maaltijden te bereiden voor familie en vrienden.
Geef een reactie