Bonnie Scotland

Dag 3: a wee taste of Edinburgh

In de trein van Falkirk naar Edinburgh is het druk. Eenmaal buiten het station gaan we pas echt op in de massa. Geen wonder: het is het laatste weekend van het Fringe Festival. Dit culturele hoogtepunt trekt jaarlijks miljoenen bezoekers naar de stad. Voor ons is dat festival de kers op de taart – letterlijk – want wij kijken vandaag vooral met een foodies-bril in deze stad rond. Er volgt een eerste kennismaking met haggis en onze rugzak wordt in de loop van de dag zwaar van lekkernijen. Als we aan het einde van de dag vriendschap sluiten met Helga en John, locals en wereldreizigers tegelijk, kan onze dag niet meer stuk!

Struinen op Stockbridge market

Onderweg naar de markt bewonderen het voormalige North British Railway hotel.

We lachen bij het Sir Walter Scott (een Schots dichter en schrijver) monument om een kwajongensstreek en vinden rust in de Princes Street Gardens.

Vlakbij Stockbridge lopen we door Circus Place, een stadspark met daaromheen de statige huizen van rijke Victorianen. Erachter, in Circus Lane, bevonden zich hun stallen voor de paarden, met daarboven woonruimte voor de knechten. Het is een schilderachtige straat en de moeite waard om doorheen te lopen.

Een rugzak vol lekkers

Op de markt loopt het water ons meteen in de mond. De geur van geroosterd varkensvlees en versgebakken sausage rolls hangt in de lucht. Er zijn pies die eruitzien als kleine kunstwerkjes en gevulde cookies als kleine taartjes die je doen twijfelen of je wel genoeg trek hebt voor alles. Onze rugzak vult zich langzaam maar zeker – en dankzij Geerts sterke schouders kunnen we flink wat meenemen.

Een absoluut hoogtepunt is de kaaswinkel I.J. Mellis tegenover de markt, een tempel voor liefhebbers van Schotse en Europese kazen. Je mag bijna alles proeven: van pittige blauwschimmels tot romige zachte kazen.

Vanuit New Town lopen we naar de Old Town, waar Geert zijn zinnen heeft gezet op een bijzonder restaurant: Makars Gourmet Mash Bar. Hier serveren ze hun eigen haggis en dat staat hoog op zijn bucketlist. Het is er druk, dus we krijgen pas na 45 minuten een tafeltje – tijd genoeg om de beroemde Royal Mile te verkennen, een straat die je absoluut niet mag overslaan.

Haggis smaakt naar meer

Als het eten eenmaal op tafel staat, snappen we de populariteit. De haggis is kruidig als balkenbrij met een duidelijke vleessmaak, echter zonder de gevreesde orgaansmaak. Hij wordt geserveerd met traditionele en zoete aardappelpuree. Margriet kiest voor gestoofd rundvlees met mosterdpuree: comfort food op z’n Schots. Maar na 1 hap haggis gooit ook zij haar terughoudendheid overboord, er is niets mis met goed bereidde haggis. Erbij drinken we een bruisende kombucha uit Glasgow – een onverwachte, maar perfecte match.

Nice to meet you!

De avond valt en overal in de Old Town treden straatartiesten op en vind je tijdelijke Fringe-terreinen, vaak gesponsord door drankmerken. Op het terrein van Edinburgh Gin strijken we neer voor een welverdiende gin-tonic. Daar ontmoeten we Helga en John: zij van oorsprong Duits, hij een Schot. Ze zijn al vijftig jaar getrouwd, hebben de hele wereld over gereisd en wonen in een voorstad van Edinburgh.

In de volgende twee uur leren we elkaar goed kennen. Als we uiteindelijk afscheid nemen met een dikke knuffel, is er een prille vriendschap ontstaan. We wisselen adressen uit en John is ervan overtuigd dat we elkaar nog wel eens tegenkomen. We zullen zien, het is in ieder geval een mooie afsluiting van deze dag!

P.S. Wee is Schots voor klein.

1 comment